Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Uspokojenie - streszczenie

Jest to wiersz – rozważanie nad sensem polskich powstań – zrywów narodowościowych. Ludzie nie lubią rewolucji, przemian daleko idących, są i tacy, którzy się ich boją, przestrzegają przed nimi, nazywają wręcz zdradą. Jest on więc kierowany do wszystkich tych, którzy nie są przekonani co do zbawczego celu i roli tego rodzaju wystąpień. Najprawdopodobniej tekst jest dedykowany Zygmuntowi Krasińskiemu, który należał właśnie do wyznawców tego typu poglądu.

Autor rozpoczyna swój utwór słowami : Co nam zdrady! Jakby potępiał tego rodzaju podejście do rewolucji. Następnie przenosi nas do Warszawy na Stary Rynek. To właśnie tutaj będzie miała miejsce rewolucja. Jednakże autor ukazuje ją jak wizję apokaliptyczną:

Więc lada dzień, a nędza sprężyny dociśnie:
To naprzód tam na rynku para oczu błyśnie
I spojrzy w Świętojańską na przestrzał ulicę -
A potem się poruszą matki-kamienice,
A za kamienicami przez niebios otchłanie
Przyjdzie zorza północna i nad miastem stanie;
A za zorzą wiatr dziwne miotający blaski
Porwie te wszystkie zemsty i te wszystkie wrzaski,
Wicher jakiś z aniołów rozigrany Pańskich,
Oderwany jak skrzydło z widzeń Świętojańskich,
Przezroczysty jak brylant, a jak ogień złoty,
Który porwie te zemsty, te światła, te grzmoty,
Zwinie i nimi ciemną ulicę zalęże,
Jako brąz w niej zakipi, zaświśnie jak węże
I naprze tak, że będzie trzęsąca się cała,
Jako wół sycylijski na miasto ryczała.

Sama walka jaka będzie miała miejsce to walka między dobrem a złem, między jasną a ciemną mocą:

A miasto co? - Słuchając z wyciągniętą szyją
Powie: że tam się ciemni aniołowie biją,
Że tam szatan ogniste przywoławszy moce
Koń swój brązowy ciska i piorun gruchoce,
Że jako Machabeusz pod zwalonym słoniem
Tak szewcy pod piorunem padają i koniem
Zgruchotani...